رفتن به محتوای اصلی / Skip to content
موسیقی کلاسیک به اتاق شما می‌آید؛ نخستین فیلم ایمرسیو از پرامز

اخبار موسیقی

موسیقی کلاسیک به اتاق شما می‌آید؛ نخستین فیلم ایمرسیو از پرامز

نوشتهٔ Lyrica Editorial Deskانتشار: ۱۱ شهریور ۱۴۰۵۳ دقیقه

در فیلم‌برداری معمول یک کنسرت، دوربین مسیر نگاه ما را تعیین می‌کند: نمایی از تمام صحنه، دست‌های تکنواز، اشارهٔ رهبر و چهرهٔ نوازندگان. فیلم ۳۵ دقیقه‌ای Debut at the BBC Proms ترتیب آشنای تماشا را تغییر می‌دهد. این نخستین اجرای کامل موسیقی کلاسیک در قالب Apple Immersive Video است و می‌کوشد مقیاس و حرکت ارکستر را نه از روبه‌رو، بلکه از فاصله‌ای نزدیک‌تر به نوازندگان نشان دهد.

نخستین حضور در پرامز

این اجرا در ۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در رویال آلبرت هال لندن ضبط شد؛ شبی که لوکاس اشترنات، پیانیست اتریشی، برای نخستین‌بار در پرامزهای بی‌بی‌سی روی صحنه رفت. او کنسرتوی پیانو در لا مینور ادوارد گریگ را با ارکستر سمفونیک بی‌بی‌سی و رهبر اصلی آن، ساکاری اورامو، اجرا می‌کند.

انتخاب کنسرتوی گریگ برای این تجربه بی‌دلیل نیست. آغاز مشهور اثر، پیانو را از همان لحظهٔ نخست در مرکز رویداد قرار می‌دهد؛ سپس گفت‌وگوی تکنواز و ارکستر میان بخش‌های آرام و نیروی کامل سمفونیک حرکت می‌کند. دوربین ایمرسیو می‌تواند علاوه بر نوازندگی اشترنات، نگاه او به رهبر، آمادگی بخش‌های مختلف ارکستر و هماهنگی فیزیکیِ پیش از هر ورود را نیز در معرض دید بگذارد.

تصویر ایمرسیو چه تفاوتی ایجاد می‌کند؟

فرمت اپل تصویر سه‌بعدی با میدان دید ۱۸۰ درجه را با صدای فضایی ترکیب می‌کند. در فیلم معمولی، تدوین‌گر در هر لحظه تصمیم می‌گیرد چه چیزی دیده شود. در این قالب، تماشاگر آزادی بیشتری دارد که میان دست‌های پیانیست، حرکت رهبر، نوازندگان ارکستر و معماری تالار جابه‌جا شود.

این آزادی فقط جلوه‌ای فنی نیست. هر شنونده ممکن است رابطهٔ متفاوتی را دنبال کند: کسی تکنیک پیانیست را ببیند و دیگری لحظه‌ای را که رهبر ورود سازهای زهی را آماده می‌کند. کنسرت از زنجیره‌ای از نماهای ازپیش‌انتخاب‌شده به فضایی تبدیل می‌شود که باید در آن جهت نگاه را انتخاب کرد.

برای هنرجوی موسیقی نیز این جایگاه می‌تواند آموزنده باشد. گروه‌نوازی فقط اجرای نت صحیح نیست؛ نوازنده باید از فاصله بشنود، حرکت بدن دیگران را بخواند و خط خود را در بافتی بزرگ‌تر جای دهد. ضبط ایمرسیو انرژی اجتماعی و آکوستیک حضور در تالار را بازسازی نمی‌کند، اما می‌تواند بخشی از این همکاری را واضح‌تر نشان دهد.

امکان تازه، دسترسی محدود

فناوری تازه الزاماً به معنای دسترسی گسترده‌تر نیست. تماشای این فیلم فعلاً به Apple Vision Pro نیاز دارد؛ دستگاهی گران‌قیمت با مخاطبانی بسیار کمتر از تلویزیون، رادیو و ویدئوی آنلاین. بلیت‌های ارزان پرامز و پخش‌های بی‌بی‌سی هنوز موسیقی را به شمار بسیار بیشتری از مردم می‌رسانند.

ازاین‌رو، مسئله جایگزین‌شدن هدست با تالار کنسرت نیست. پرسش واقعی این است که آیا فیلم ایمرسیو می‌تواند تجربه‌ای مستقل برای مخاطبان دور، شنوندگان کنجکاو و هنرجویان بسازد؛ تجربه‌ای که پیش از حضور در سالن، بخشی از همکاری بدنی و شنیداری ارکستر را آشکار کند.

Debut at the BBC Proms هنوز پاسخی اولیه است. ارزش آن زمانی روشن‌تر می‌شود که تازگی فناوری فروکش کند و ببینیم آیا تماشاگر پس از برداشتن هدست، موسیقی را دقیق‌تر شنیده است یا تنها شکل تازه‌ای از تصویر را تجربه کرده است.

منابع: Classical Music / BBC Music Magazine، Apple Newsroom و Apple TV. عکس: BBC / Chris Christodoulou، از طریق Apple Newsroom.

مشاهدهٔ همهٔ اخبار موسیقی

نوشتهٔ Lyrica Editorial Desk